اونا که حسین پرستن به نگاهی مستِ مستن

چشاشون ابر بهاره دلاشون مقتل یاره

کاروبارِزندگیشون همه عمروبندگیشون

وقف بین الحرمینه، صرف ذکرویاحسینه

روبه روی هم می شینن همه جا حرم می بینن

همیشه گدای عشقن، سگ بانوی دمشقن

اونا اهل آسمونن روز وشب روضه میخونن

دوس دارن کفن نگیرن توی روضه ها بمیرن

چشم به راه یار میدوزن پای روضه هاش می سوزن

اگه کربلا نمی رن همیشه سینه کبودن

روزه ی عطش می گیرن عاقبت تشنه می میرن

همه در تار وتب هستن خاک پای زینب هستن

دلشون کعبه عشقه ، تو خرابه ی دمشقه

صحن بین الحرمینه، عشق عباس وحسینه

پادشاه عالم عینیم ، آخه نوکر حسینیم